سرویس خبری افغانستان

صبح امروز، وقتی از خواب بیدار شدم، مثل همیشه پیش از آغاز هر کار دیگر، سری به گروپ کاری خبرگزاری پایگاه زدم. همکاران، گزارش کمیسیون

کم‌تر از پنج‌سال از تسلط دوباره گروه طالبان بر افغانستان می‌گذرد؛ سال‌هایی که با سرکوب سیستماتیک، محرومیت زنان از تحصیل و کار، انزوای سیاسی و

در چهار سال‌ونیم گذشته، به‌صورت پیوسته سخنرانی‌ها، مصاحبه‌ها و مواضع احمد مسعود، رهبر جبهه مقاومت ملی افغانستان، را دنبال کرده‌ام. در این مدت، صدها سخنرانی

  باشندگان ولایت غور از روند توزیع زمین به افراد غیر بومی از سوی گروه طالبان ابراز نگرانی کرده و می‌گویند این اقدام می‌تواند بافت

ملت‌ها تنها با جغرافیا، مرز و سرزمین شناخته نمی‌شوند؛ آنچه به یک ملت هویت می‌بخشد، تاریخ، حافظه جمعی و انسان‌هایی هستند که در لحظه‌های دشوار،

هر بار که نام افغانستان در گزارش‌های حقوق بشری سازمان ملل مطرح می‌شود، موضوع تازه‌ی از رنج مردم این کشور آشکار می‌شود. اما برخی گزارش‌ها

افغانستان زیر سلطه گروه طالبان همچنان شاهد گسترش اشکال مختلف خشونت علیه زنان و دختران است؛ خشونتی که ابعاد آن فراتر از محدودیت‌های اجتماعی و

گروه طالبان با انتشار «اصول‌نامه جدایی زوج‌ها» بار دیگر نشان دادند که هدف اصلی‌شان نه اجرای عدالت اسلامی، بلکه تحکیم سلطه بر زنان و تبدیل

رویداد پیروزی مجاهدین در افغانستان، در ۸ ثور ۱۳۷۱ خورشیدی یکی از مهم‌ترین و سرنوشت‌سازترین لحظات در تاریخ معاصر افغانستان است؛ روزی که برای مردم

پرسش از «چرایی مقاومت» تنها یک پرسش ساده نیست، بلکه به ماهیت بقا، هویت و کرامت انسانی گره خورده است. مقاومت زمانی شکل می‌گیرد که