سرویس خبری گروه طالبان

در سال‌های اخیر، هم‌زمان با سلطه‌ی گروه طالبان و گسترش بحران مشروعیت در افغانستان، عرصه‌ی اندیشه و رسانه شاهد تکثیر متونی بوده است که داعیه‌ی

چقدر شرم‌آور است که مردم افغانستان، کسانی که بیشترین رنج را از گروه طالبان دیده‌اند، از متن اصلی توافقنامه‌ی که ملا یعقوب و خواجه محمد

توافق‌نامه اخیر میان گروه طالبان و پاکستان در دوحه، در نگاه نخست، صرفا یک سند برای پایان دادن به تنش‌های مرزی و کاهش درگیری‌ها به

هر اتفاقی که زلمی خلیل‌زاد را عصبانی کند، بی‌تردید به خیر ملت افغانستان است؛ زیرا مردی که تمام عمر خود را در خدمت طرح‌های بیگانه

در روزگاری که دروغ، تاج حقیقت را بر سر نهاده و حقیقت در پای مصلحت قربانی می‌شود، رسانه‌های موسوم به «آزاد» در افغانستان به یکی

دادگاه مردمی که در شهر مادرید اسپانیا علیه رهبران گروه طالبان برگزار شد، یکی از برجسته‌ترین و بی‌سابقه‌ترین رویدادهای دادخواهانه در دهه‌های اخیر افغانستان بود.

سخنرانی احمد مسعود در نشست جهانی «تروریسم و خشونت سیاسی» که در نیویورک، به‌مناسبت بیست‌وچهارمین سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر برگزار شد، یکی از مهم‌ترین و

طالبان نامی است که در ذهن هر افغانستانی بیدار و آگاه، تداعی‌کننده «خشونت، ظلم و تاریکی بی‌پایان» است. این گروه نه تنها یک جریان سیاسی

در روزهای اخیر، کابل بوی خفقان می‌دهد. سایه‌ی سنگین ترس و اختناق، دوباره بر شانه‌های زنان این شهر آوار شده. گروه طالبان، موج تازه‌ای از

سخنان محمود ذاکری، خطیب منصوب‌شده‌ی گروه طالبان در مسجد جامع عبدالرحمن‌خان کابل، نه تنها بازتاب دهنده‌ی دیدگاهی تنگ‌نظرانه و زن‌ستیزانه‌ی رژیم طالبان است، بلکه نمایانگر