شماری از شهروندان کشور میگویند که بر خلاف تلاشهای لابیگران طالب که در سه سال گذشته انجام دادند و حلقات و محافل غربی نیز به طالبان روایت سازی کردند که گویا این گروه تغییر کرده و اصلاح شده و واقعیتهای کنونی سیاسی و اجتماعی کشور را درک کرده، طالب اصلا تغییر نکرده و همان چیزی که است خود را هر روز به نمایش میگذارد.
طالب به همین شکل و ساختار ایجاد شده ماهیت آن ضد مدنیت، ضد پیشرفت و ضد زن است و با فرض محال که اگر تغییر میکرد طالب بودنش زیر سوال میرفت، زیرا طالب بهگونه طرح و دیزاین شده که با همه مسائل دنیای جدید سر ستیز و نا سازگاری داشته و با آن میجنگد تا جهالت و افراطیت را حاکم سازد.
این شهروندان میگویند که انتظار تغییر طالب را ندارند زیرا در گذشته نیز واضح بود که طالب پدیده ضد پیشرفت کشور است و با جنایتها و مظالم بی شمار در کشور به قدرت آورده شدند و تا زمانی که این گروه در کشور حاکم است، کشور هر روز بهصورت وحشتناک عقبگرد میکند و طالب تمام مظاهر زندگی انسانی را از بیخ و بن برکنده است.
شهروندان میگویند که گزینههای سخت افزاری، مقاومت مسلحانه و فشار نظامی و حملات چریکی علیه طالب تشدید یابد و هر جریان و گروهی به سهم خودش به جای تضرع به طالب و تگدی صلح و مذاکره به مقاومت مسلحانه در کشور روی بیاورند و طالب تا متحمل فشار نظامی و تلفات نشود به هیچ خواستهای تن نمیدهند.

خشونت جنسی در زندانهای طالبان؛ جنایتی پنهان در سایه مصونیت از مجازات
هر بار که نام افغانستان در گزارشهای حقوق بشری سازمان ملل مطرح میشود، موضوع تازهی از رنج مردم این کشور آشکار میشود. اما برخی گزارشها



