از منظر جامعهشناسی سیاسی و نظریه های مرتبط با مشروعیت سیاسی نظام ها، قدرت سیاسی زمانی به اقتدار مشروع تبدیل میشود که فراتر از اعمال زور و اجبار از پذیرش و باور اجتماعی برخوردار باشد.
بر این اساس، هیچ ساختار سیاسی نمیتواند صرفاً با اتکا به قدرت نظامی، تائیدهای گزینشی و نمایشهای تبلیغاتی فقدان رضایت عمومی را جبران کند زیرا مشروعیت سیاسی بدون پذیرش اجتماعی، همواره با بحران مواجه خواهد بود.
در این راستا، اعلامیه مشترک جبهه مقاومت ملّی افغانستان به رهبری احمد مسعود و حزب جمعیت اسلامی افغانستان به رهبری صلاح الدین ربانی در واکنش به نشست فرمایشی طالبان در دانشگاه کابل، از همین منظر واجد اهمیّت سیاسی است زیرا انحصار قدرت، استفاده ی ابزاری طالبان از دین و تلاش برای مشروعیتسازی از طریق گردهماییهای سازمانیافته را به چالش کشیده و بر حق مردم افغانستان در تعین سرنوشت سیاسی شان تاکید میکند.
اهمیت این اعلامیه، افزون بر محتوای سیاسی آن، در شکلگیری موضع مشترک دو جریان اثرگذار سیاسی نیز نهفته است. از منظر نظریه کنش جمعی، همگرایی نیروهای سیاسی و تجمیع ظرفیتهای اجتماعی و سازمانی، از الزامات شکلگیری یک بدیل سیاسی مؤثر است. در شرایط کنونی افغانستان، عبور از پراکندگی و اختلافات سیاسی و حرکت به سوی یک ائتلاف ملّی، فراگیر و مبتنی بر منافع عمومی، ضرورتی انکارناپذیر است.
با این حال، ارزش واقعی این همگرایی زمانی آشکار خواهد شد که این کنش از سطح اعلامیه ای مشترک فراتر رفته و به یک راهبرد سیاسی منسجم، نقشه راه روشن و سازوکار عملی برای مشارکت سایر جریانهای سیاسی و نیروهای اجتماعی تبدیل شود.
تجربه تاریخی و تحلیل جامعهشناختی قدرت نشان میدهد که زور میتواند سلطه ایجاد کند، اما بهتنهایی قادر به تضمین مشروعیت پایدار نیست. هیچ گروهی مالک سرنوشت یک ملّت نیست و هیچ قرائت انحصاری از دین نمیتواند جایگزین اراده عمومی یک ملّت شود.
اعلامیه مشترک جبهه مقاومت ملّی افغانستان و حزب جمعیت اسلامی افغانستان باید فرصتی برای تقویت همگرایی سیاسی و شکلگیری یک بدیل ملّی باشد، زیرا آینده افغانستان نه در تداوم استبداد و انحصار، بلکه در حاکمیت اراده مردم، عدالت، آزادی و مشارکت سیاسی همگانی رقم خواهد خورد.


