برخی انسان‌ها با رفتن‌شان به پایان نمی‌رسند؛ بلکه نام، خاطره و آرمان‌شان در حافظه تاریخ و وجدان یک سرزمین جاودانه می‌شود. آنان هرچند از میان همرزمان خود می‌روند، جای خالی‌شان در سنگرها، کوه‌ها و دل‌های مردمی که برای آزادی و سربلندی سرزمین‌شان ایستاده‌اند، همواره باقی می‌ماند. فرمانده شهید محمدیاربیک حبیبی اندرابی از شمار همین مردان بود؛ مردی که زندگی‌اش با مبارزه و ایستادگی گره خورد و سرانجام در سنگر مقاومت در برابر طالبان جان باخت.
فرمانده شهید محمدیاربیک حبیبی اندرابی در سال ۱۳۵۲ خورشیدی دیده به جهان گشود. او از فرزندان سرزمین سربلند اندراب بود؛ دیاری که نامش در حافظه تاریخی افغانستان با شجاعت، آزادگی و ایستادگی در برابر ستم پیوند خورده است. حبیبی اندرابی در سال‌های زندگی خود مسیر مبارزه و مقاومت را برگزید و به‌عنوان یکی از فرماندهان جبهه مقاومت ملی افغانستان، مسئولیت فرماندهی قرارگاه ریگ‌ریخته در روستای دره‌جر را بر عهده داشت. او در روزگاری که بار دیگر سایه استبداد و سرکوب بر بخش‌هایی از افغانستان گسترده شده بود، در کنار همرزمانش در صفوف مقاومت قرار گرفت و در سنگر دفاع از باورها و آرمان‌های خود ایستادگی کرد.
سرانجام، در ۲۶ سرطان سال ۱۴۰۱ خورشیدی، در جریان نبرد مستقیم با گروه طالبان در روستای دره‌جر، قاسان اندراب، زندگی دنیوی فرمانده محمدیاربیک حبیبی اندرابی به پایان رسید. او در همان جغرافیایی جان باخت که سال‌ها در آن برای دفاع از سرزمین و آرمان‌هایش ایستاده بود. شهادت او ضایعه‌ی سنگین برای خانواده، همرزمان و مردم اندراب بود؛ ضایعه‌ی که گذشت زمان نیز نتوانسته است از تلخی و سنگینی آن بکاهد.
۲۶ سرطان برای ما تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ روزی است که خاطره فرماندهی دلاور، همرزمی وفادار و انسانی مبارز را در ذهن‌ها زنده می‌کند.
ای فرمانده شهید! چه تلخ است یادآوری روزی که صدای حضورت در سنگر خاموش شد، اما پژواک ایستادگی‌ات در دل همرزمانت همچنان طنین‌انداز ماند. تو رفتی، اما دره‌جر هنوز خاطره گام‌های استوارت را در سینه دارد. کوه‌های سربلند اندراب همچنان شاهد روزهایی‌اند که تو و همرزمانت در برابر دشواری‌ها ایستادید و از مواضع خود عقب ننشستید.
مرگ، پایان زندگی جسمانی تو بود، نه پایان نام و خاطره‌ات. نام‌ات در حافظه کسانی زنده خواهد ماند که روزهای دشوار مقاومت را در کنار تو سپری کردند و از نزدیک شاهد تلاش‌ها، فداکاری‌ها و ایستادگی‌هایت بودند. امروز، در سالروز شهادتت، با اندوه و احترام از تو یاد می‌کنیم؛ از فرماندهی که سنگر را ترک نکرد و سرانجام جان خود را در همان راه و آرمانی که به آن باور داشت، فدا کرد.
باشد که نسل‌های آینده بدانند در روزگار دشوار و تاریک افغانستان، مردانی بودند که به باورهای خود وفادار ماندند و بهای ایستادگی بر سر آرمان‌هایشان را با جان خویش پرداختند.
روح‌ات شاد و یادت جاودانه باد.
