برخی مردان، تنها یکبار وارد میدان مبارزه نمیشوند؛ آنان با یک عهد زندگی میکنند و هرگاه سرزمینشان به دفاع نیاز داشته باشد، دوباره به سنگر بازمیگردند. فرمانده الحاج عبدالشکور صاحبزاده اندرابی از همین مردان بود؛ رزمندهای که تجربهٔ سنگرهای مقاومت اول را با خود به مقاومت دوم آورد و سرانجام در همان راهی که سالها پیش آغاز کرده بود، جان باخت.
شهید عبدالشکور، متولد سال ۱۳۵۴، از فرماندهان قرارگاه دشتک در روستای درهجر در جبههٔ مقاومت ملی افغانستان بود. او در ۲۶ سرطان ۱۴۰۱، در نبرد رویاروی با گروه طالبان در روستای درهجر قاسان اندراب، در سنگری که برای دفاع از آزادی و عزت مردم برپا شده بود، به شهادت رسید.
اما روایت زندگی نظامی او به سالهای مقاومت دوم محدود نمیشود.
او در دورهٔ نخست مقاومت علیه طالبان نیز در کنار فرماندهان و رزمندگان مقاومت، تحت رهبری قهرمان ملی کشور، احمدشاه مسعود، در نبردهای دشوار چال، نمکآب، شمالی و ولایت بغلان حضور داشت و با شجاعت جنگید. او از نسلی بود که سنگر را نه بهعنوان شغل، بلکه بهعنوان مسئولیت و عهد میشناخت.
این خاطرات، بخشی از تاریخ نسلی است که سالها پیش در برابر گروه اهریمنی طالبان ایستادحد و سالها بعد، بار دیگر به میدان بازگشتند.
عبدالشکور نیز با همین پیشینه، هنگامی که طالبان بار دیگر بر افغانستان مسلط شدند، میدان را خالی نکرد. او تجربهٔ جنگهای نخستین مقاومت را با خود به جبههٔ مقاومت ملی افغانستان آورد؛ تجربهای که برای یک فرمانده در میدان، سرمایهای بزرگ بود. شناخت جغرافیا، آشنایی با شیوههای نبرد، روحیهٔ ایستادگی و سالها تجربهٔ سنگر، از او فرماندهی ساخته بود که برای همرزمانش تنها یک همسنگر نبود؛ بلکه بخشی از پشتوانهٔ جبهه و حافظهٔ زندهٔ مقاومت بود.
۲۶ سرطان ۱۴۰۱ اما روزی شد که سنگر، یکی از فرماندهان باتجربهٔ خود را از دست داد.
عبدالشکور رفت، اما روایت او در همان سنگر پایان نیافت. او با زندگی خود نشان داد که مقاومت تنها به یک نسل تعلق ندارد؛ نسلی که در دههٔ هفتاد در برابر طالبان ایستاد، میتواند سالها بعد دوباره در برابر همان استبداد قد علم کند و عهد خویش را تازه سازد.
او از نسلی بود که یکبار برای دفاع از وطن جنگید و سالها بعد، برای همان آرمان دوباره به سنگر بازگشت.
امروز نام شهید الحاج عبدالشکور صاحبزاده اندرابی با دشتک و درهجر، با سنگرهای اندراب و با تاریخ مقاومت گره خورده است؛ نام مردی که میان دو دورهٔ مقاومت، پلی از تجربه، وفاداری و فداکاری ساخت و سرانجام جان خویش را در همان راه نهاد.
یادش گرامی، نامش ماندگار و راهش در حافظهٔ مردم افغانستان زنده باد.
