شهروندان کشور می‌گویند که هرچند خاطره خوش از رهبران، احزاب و کلان‌های مملکت ندارند زیرا فرصت‌ها را در بیست سال گذشته هدر دادند، اما با آن هم در شرایط کنونی نیاز است در کنار مردم قرار گرفته بجای اعلامیه نویسی، صحبت و شانه جنگی‌های غیر ضروری در برابر یکدیگر و قصه خوانی؛ به مبارزه مسلحانه و تشکیل گروه‌های مسلح علیه طالبان دست بزنند.
آن‌ها می‌گویند که کارکرد طالبان در کمتر از سه سال گذشته به همه ثابت ساخت که این گروه اهل مذاکره و تعامل و هم‌دیگر پذیری نبوده و یک گروه بادآورده، جاهل و تحمیلی بر مردم بیچاره است که کشور و مردم را در گروگان گرفته جان، مال، ناموس و عزت مردم در سایه حاکمیت شوم تروریستی این گروه مورد تجاوز و تعدی می‌باشد و مردم در یک مرگ تدریجی قرار دارند.
مولوی مصور، یکی از علمای جید و شهروند کابل می‌گوید که خداوند و پیامبر بزرگ اسلام به گفتن حرف حق در برابر حکومت و پادشاه ستم‌گر و ظالم تاکید کرده، اما در نظام و امارت طالبان حرف حق وجود ندارد و گوینده حرف حق و عدالت بجای که تقدیر شود تنبیه و مجازات و شکنجه می‌شود. این نظام، نظام مردمی و مشروع نیست و در راه اسلام و شرع هم نمی‌رود.
او می‌گوید خورد و کلان طالبان به حرام خوری و زن گیری روی آوردند و در چنین وضعیتی مردم راه خود را گم کردند که چه کار کنند. او افزود که کلان‌های مملکت بجای اعلامیه نویسی و از خواب مذاکره بیرون شوند، طالب حاضرست کل قدرتش را از دست بدهد اما حاضر نیست از موضع اش کوتاه بیاید و روی آینده افغانستان با کسی حرف نمی‌زند، بجز حرف شنوی از باداران شان. بنابرین بجای ضیاع وقت، خوش خیالی به طالبان، چشم انداز سیاسی آینده کشور را ترسیم کنند و در راستای رسیدن به آن زمین گیر کردن و حملات مسلحانه جبهه‌ای و چریکی در برابر طالبان را تدارک ببیند و در ساحات و مناطق مختلف کشور به طالبان حمله کنند تا طالب فشار نظامی و جنگی نبیند حاضر به مذاکره و صحبت روی آینده افغانستان نمی‌شود.