هفتهٔ شهید که می‌رسد بیش از آن‌که تنها از رفتگان سخن بگوییم، باید لحظه‌ای درنگ کنیم و از خود بپرسیم، از آن همه ایستادگی، فداکاری و آرمانی که مردانی چون قهرمان ملی شهید احمدشاه مسعود و شهید صلح استاد پروفسور برهان‌الدین ربانی برایش ایستادند، چه چیزی برای امروز ما باقی مانده است؟ مسعود را نمی‌توان تنها در عنوان (قهرمان ملی) خلاصه کرد زیرا او نماد مردی‌ست که در سخت‌ترین روزهای تاریخ تسلیم نشد و ایستادگی را به یک باور تبدیل کرد، استاد شهید برهان الدین ربانی نیز تنها یک رهبر سیاسی نبود او از سنگر جهاد تا جایگاه رهبری، با خرد، بردباری، تدبر و باور به اتحاد و همدلی برای افغانستانی تلاش کرد که عزت و آزادی‌اش قربانی زور و استبداد نشود آن بزرگ مردان یکی در سنگر مقاومت ایستاد و دیگری در سنگر اندیشه و سیاست و صلح اما هر دو از دو سنگر جدا یک درس بزرگ برای نسل‌های پس از خود به جا گذاشتند؛ اینکه در برابر ظلم و زور، شانه خالی نکنید و عزت و آرمان مردم را به بهای آسودگی و آسایش خویش معامله نکنید امروز افغانستان در یکی از دشوارترین فصل‌های تاریخ معاصر خود قرار دارد، روزگاری که بسیاری از مردم با محرومیت، خاموشی و بی‌عدالتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و در چنین روزهای اگرواقعا خود را رهرو مسعود شهید و پیرو استاد ربانی می‌دانیم، نمی‌توانیم تنها به نام و تصویر آنان افتخار کنیم و در برابر رنج مردم افعانستان شانه خالی کنیم تاریخ ثابت کرده که مسعود هیچ‌گاه در برابر ظلم سر خم نکرد و شهید صلح نیز تا آخرین نفس از باور خود به صلح، کرامت انسانی و آیندهٔ افغانستان دست نکشید پس چگونه ما می‌توانیم نام آنان را با افتخار بر زبان بیاوریم، اما در برابر همان چیزی که آنان با آن جنگیدند، سکوت کنیم؟ پیروی از آرمانهای شهدای راه عزت و آزادی افعانستان پیش از آن‌که یک شعار باشد یک مسئولیت است؛ مسئولیتِ ایستادن، آگاه‌بودن، همدل‌ماندن و تسلیم‌نشدن حالا به باور من امروزه شاید بزرگ‌ترین ادای احترام به مسعود و آرمان‌هایش این باشد که در روزهای دشوار همان‌گونه که آن چریک آزاده شانه خالی نکردند ما رهروان و پیروان آن بزرگ مرد نیز شانه خالی نکنیم.
یاد همهٔ شهدای راه آزادی، عزت و صلح افغانستان، به‌ویژه قهرمان ملی شهید احمدشاه مسعود و شهید صلح استاد پروفسور برهان‌الدین ربانی گرامی و راه‌شان روشن و ماندگار باد.