تجربه سیاسی افغانستان در زمینه ائتلاف ها و جریانهای سیاسی نشان میدهد این ائتلافها با وجود شکنندگی، مملو و پر از دستاورد بوده است. تاریخ سیاسی تحولات نیم قرن آخر افغانستان گواهی میدهد که ائتلافهای نظامی و سیاسی در مقاطع احساس و بزنگاه های سرنوشت ساز باعث تغییر در وضعیت بحرانی و گشودن گره کور چالشها شده است. بارزترین نمونه اش (جبهه مقاومت ملی) در سی سال پسین یکی از موفق ترین و بزرگ ترین ائتلافهای نظامی سیاسی بوده است که با گردهم آوردن دهها حزب و جریان و شخصیت سیاسی و نظامی تأثیر گذار توانست در دهه نود میلادی از دولت جمهوری به رهبری شهید استاد برهان الدین ربانی در برابر گروه خوارجِ طالبانی دفاع کند و در نهایت پس از پنج سال مقاومت همین ائتلاف در ساختن دولت پسا بن اساسی ترین نقش و تأثیر گذاری داشت.در
حال عمده ترین چالش درونی که جریان های ضد طالبانی با آن روبرو اند نبود انسجام و هماهنگی لازم و ائتلاف میان جریان و احزاب سیاسی از یک سو و کارتل نخبگان سیاسی از سوی دیگر است. در این میان اما ائتلاف سیاسی و کار مشترک حزب جمعیت اسلامی به رهبری صلاح الدین ربانی و جبهه مقاومت ملی به رهبری احمد مسعود اقدامات مهم،تعیین کننده سرنوشت سازی است افق تازه را در باب مبارزه مشترک در برابر دشمن مشترک در حال گشودن است این اقدام حتی اگر نمادین هم باشد، باعث جمع شدن بقیه احزاب و سیاسی در محور گفتمان مقاومت ملی است و صف مخالفان رژیم کابل را یک دست تر و منسجم تر و محکم تر میکند.
اهمیت این ائتلاف فراتر از کنار هم قرار گرفتن دو جریان سیاسی نظامی یک روایت و گفتمان در این است که جمعیت اسلامی روزگاری نزدیک به یک دهه قدرت سیاسی و نهاد ریاست جمهوری را داشت و جبهه مقاومت ملی به عنوان یک جریان نظامی که به دنبال پاسداری از حفظ دولت مشروع بود با ایجاد یک چتر بزرگ و ائتلاف فرا قومی توانسته بود هم اقتدار را حفظ کند و در ساختن آینده سیاسی افغانستان نقش تعیین کنندهای باشد،چنین تجربه اگر دوباره روی دست گرفته بشود که من اقدام و کار مشترک این روز های جبهه مقاومت ملی و جمعیت اسلامی افغانستان را در همین راستا میدانم بدون هیچ تردید تحویل جدید زوتر آمدنی و رقم خوردنی است.



