افغانستان امروز زخمی است؛ زخمی از جنگ، مهاجرت، محرومیت و حذف صدای میلیونها شهروندی که حق دارند در سرنوشت کشورشان سهیم باشند. اما در میان این همه تلخی، هنوز امید زنده است؛ امیدی که از اراده مردم سرچشمه میگیرد و با هیچ فشار و تهدیدی خاموش نمیشود.
ما وارثان تاریخ، فرهنگ و مجاهدت مردانی هستیم که عزت را بر تسلیم، آزادی را بر استبداد و خدمت به مردم را بر منفعتطلبی ترجیح دادند. مسئولیت ما این است که پرچم این آرمان را بر زمین نگذاریم و برای افغانستانی تلاش کنیم که در آن هیچ قومی حذف نشود، هیچ صدایی خاموش نگردد و هیچ انسانی به جرم هویت، مذهب یا اندیشه خود مورد تبعیض قرار نگیرد.
امروز بیش از هر زمان دیگر، نیازمند همدلی، اتحاد و همگرایی همه نیروهای ملی و دلسوز افغانستان هستیم. آینده این سرزمین نه با نفرت و تفرقه، بلکه با مشارکت، عدالت و احترام به اراده مردم ساخته خواهد شد.
باور دارم که افغانستان دوباره برخواهد خاست. روزی خواهد رسید که مهاجران به وطن بازگردند، زندانیان اندیشه آزاد شوند، دختران و پسران این سرزمین از حق آموزش و پیشرفت برخوردار گردند و ملت افغانستان با سربلندی جایگاه شایسته خود را در میان ملتهای جهان بازیابد.
این راه شاید دشوار باشد، اما ملتی که دههها در برابر سختیها ایستاده است، هرگز امید خود را از دست نخواهد داد.
برای افغانستان؛ برای آزادی؛ برای عدالت؛ و برای آیندهای که شایسته مردم ماست.
