پس از تسلط مجدد گروه طالبان بر افغانستان، فضای فرهنگی و ادبی این کشور با سرکوب بیسابقهای روبرو شدهاست.
این گروه با تفسیر بسیار محدود و خشکای از شریعت، فعالیتهای فرهنگی و به ویژه شاعری را تحت شدیدترین کنترلها قرار داده است. تمامی آثار ادبی و اشعار باید پیش از انتشار توسط وزارت امر به معروف گروه طالبان بررسی شوند. هر محتوایی که به دید آنان غیراسلامی، غربی، منتقد حکومت یا حاوی مضامین عاشقانه و آزادیخواهانه باشد، بلافاصله ممنوع و نابود میشود. حتی اجرای عمومی شعر، مانند شبهای شعر و مراسم رونمایی کتاب، به طور کامل ممنوع اعلام شده است.
شاعران تنها اجازه دارند در مورد مضامین بسیار محدودی مانند توحید یا جنگهای «جهاد» بنویسند و از پرداختن به هر موضوع دیگری منع شدهاند.
این محدودیتها پیامدهای فوری و ویرانگری به دنبال داشته است. بسیاری از شاعران، نویسندگان و روشنفکران افغانستان مجبور به ترک کشور شدهاند و به عنوان پناهنده در کشورهای دیگر زندگی میکنند. آنهایی که ماندهاند، در سکوت و خفقان کامل به سر میبرند و یا به صورت کاملاً پنهانی و مخفیانه به فعالیتهای ادبی خود ادامه میدهند.
مختار نام مستعار یک شاعر میگوید که ترس از بازداشت، شکنجه و ناپدید شدن، باعث خودسانسوری شدیدی میان اهل قلم و فرهنگ شده است.
او افزودهاست: “به طور کلی، عرصه عمومی فرهنگ و ادب در افغانستان تقریباً به کلی تعطیل شده و صدای شاعران و فرهنگیان که زمانی نماد هویت و غرور ملی بودند، خاموش شده است.”
سمیعی نویسنده و شاعر نیز وضع محدودیتهای گروه طالبان را به شاعران و فرهنگیان قرون وسطایی خوانده و افزودهاست ه این وضعیت نه تنها یک فاجعه فرهنگی برای افغانستان محسوب میشود، بلکه آینده ادبیات و هویت فرهنگی این کشور را نیز به شدت تهدید میکند.
گروه طالبان پس از تسلطشان بر افغانستان محدودیتهای شدید بر فعالیتهای فرهنگی وضع کردند و صدها جلد کتاب را که مطابق اندیشه و تفکر این کتاب آنها نبود را جمع آوری و صدها تن شاعر، نویسنده و فرهنگی را بازداشت و شکنجه کردند.
