به مناسبت پنجمین سالیاد قومندان مرزاجی امیری (تاواخ)
فرمانده مرزاجی یکی از قومندانهای دلاور دوره جهاد و مقاومت مردم افغانستان به شمار میآید. او به تاریخ ۵ جوزای ۱۳۳۹ خورشیدی در روستای طاواخ ولایت پنجشیر دیده به جهان گشود. فرمانده مرزاجی در سن ۱۸ سالگی در سالهای نخست دوره جهاد به صف مبارزینی که بر علیه اشغالگران اتحاد جماهیر شوروی در افغانستان میرزمیدند، پیوست. او با درخشش در جنگهای چریکی توانست به زودترین فرصت در میان مجاهدین پنجشیر شهرت پیدا کند ودیکی از افراد مورد نظر فرمانده نامدار جهاد و مقاومت شهید احمد شاه مسعود قهرمان ملی افغانستان شود. فرمانده احمد شاه مسعود که در دوره جهاد با روسها رهبری جبهه مجاهدین پنجشیر را به عهده داشت، فرمانده مرزاجی را به حیث سرگروپ یکی واحدهای نظامی مجاهدین در روستای تاواخ تعیین نمود.
فرمانده میرزاجی چندین بار در جنگ بر علیه روسها زخمی شد و پس از صحت یابی دوباره به مبارزه خویش ادامه داد. این فرماند در دوره مقاومت اول تحت قیادت احمد شاه مسعود وزیر دفاع حکومت اسلامی افغانستان در آستان هایی تخار، بغلان، بدخشان، پروان و کاپیسا بر علیه گروه طالبان جنگید. او در این دوره نیز چندین بار زخمی گردید ولی هرگز دست از مبارزت در برابر اشغالگران برتری خواهان گروه طالبان، برنداشت.
پس از شهادت فرمانده احمد شاه مسعود قومندان میرزاجی که یک انسان با غرور بود مورد بیمهری یاران رده اول احمدشاه مسعود قرار گرفت. او هرگز برای رسیدن به قدرت و ثروت به نزد مقامات جمهوریت نرفت و از آنها درخواست و وظیفه بلند ننمود. وی در چوکات پلیس ملی افغانستان قومندان نظامی زندان پل چرخی زندان کاپیسا و زندان پنجشیر به مدت ۱۸ سال وظیفه اجرا نمود. فرمانده میرزاجی همیشه در خیر و شر فرهنگی و اجتماعی همسایهها خویشاوندان مردم محل و دوستان خویش حضور میافت و در خوشی و غم آنها شریک میشد. در میان مردم پنجشیر و به خصوص مجاهدین و جوانان از محبوبیت خوب برخوردار بود. همسنگرانش در تمام پنجشیر قصههای زیادی از رادمردی عیاری جنگاوری و شجاعت فرمانده مرزاجی برای جوانان و مردم بازگو میکردند. یکی از خصایل شخصیتی او کاکگیاش بود. در فرهنگ تاجیکان کاکا به کسانی گفته میشود که در برابر زورگویان ایستادگی نموده و از تهی دستان حمایت نماید.
این ویژگی منحصر به فرد فرمانده میرزاجی باعث شده بود که از محبوبیت بیشتری در میان مردم و به خصوص جوانان برخوردار باشد. فرمانده میرزاجی بارها پیچیدهترین معضلات اجتماعی آشنایان خویش را که حکومت محلی از حل مسالمت آمیز آن عاجز میماند به عنوان یک متنفذ قومی و مورد احترام به سادگی، حل میکرد. او با وجود که یک فرمانده جنگی بود و اثرات منفی جنگ را در شکل گیری شخصیت و ابعاد روانی یک جنگجو نمیتوان نادیده گرفت، اما وی یک آدم بسیار صبور و شکسته نفس بود. فرمانده میرزاچی با جوانان و بزرگسالان رفتار نیک و پسندیده داشت در مجلسی که مینشست بسیار زود با افراد ناآشنا و رفیق میشد. او خودش را پاسدار دین اسلام آزادی مردم و محافظ ناموس وطن میدانست. فرمانده میرزاجی از انسانهای بیادب زن باز زورگو غیبتگر و منافق خیلی ناراز بود، و از آنها نفرت داشت. او با وجود که یک جهادی و کم سواد بود ولی فهم معتدل از اسلام داشت وی به مردم سالاری آزادی بیان تحصیل دختران و ارزشهای مدرن جهانی باور داشت.
در آستانه فروپاشی جمهوریت عده زیادی از مسئولین رده اول حکومت و نظامیان از کشور فرار کردند، ولی فرمانده مرزاجی که قبلاً با احمد مسعود رهبر جبهه مقاومت ملی افغانستان در ارتباط بود، با تعداد دیگری از شخصیتهای سیاسی نظامی و مردمی و سنگر دفاع از افغانستان برخاستند. فرمانده میرزاجی توسط مردم تاواخ پنجشیر در یک رای گیری علنی و صفت فرمانده قرارگاه طاواخ انتخاب شد. اگرچه فرمانده مرضاجی توانایی و لیاقت خیلی بالایی را در جنگ و برنامهریزی محاربه داشت اما نتوانست در برابر خواست مردمش پاسخ منفی بدهد. مردم طاواخ که او را به خوبی میشناختند بار مسئولیتی را بر شانههایش گذاشتند که خودش هم آن گونه را نمیخواست. پس از اینکه فرمانده میرزاجی به تصمیم مردم احترام گذاشت و پیشنهاد آنها را پذیرفت حدود ۲۰۰ تن از جوانان و مقاومتگران در این روستا به دور او جمع شدند و همه لباسهای نظامی بر تن کرده و آمادگیهای دفاعی پرداختند. اگرچه فرمانده میرزاجی قومندان قرارگاه تاواخ بود ولی در عمل یکی از فرماندهان ارشد جبهه مقاومت ملی افغانستان در خطوط دفاعی دربند فراج محسوب میشد.
زمانی که مذاکرات صلح بین گروه طالبان و جبهه مقاومت ملی افغانستان بینتیجه باقی ماند جنگجویان گروه طالبان بر بالای مواضع دفاعی نیروهای جبهه مقاومت ملی در پنجشیر حمله کردند. گروه طالبان حملات بسیار گسترده را به تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۲۱ میلادی، بر بالای پنجشیر انجام دادند و در همان شب فرمانده مرزاجی و فرمانده زرداد خان از جمله نخستین فرماندهان جبهه مقاومت ملی افغانستان در سنگر دفاعی دربند بودند، که در برابر اشغالگران طالب سینه سپر کردند و توسط قطعات مجهز و انتحاری گروه طالبان شهید شدند.
