وقتی بسیاری گریختند و میدان را رها کردند، او ایستاد و ندای مقاومت سرداد. احمد مسعود خود را به امیدی برای میلیونها انسان آزاده و دردکشیدهی این سرزمین تبدیل کرد؛ انسانهایی که در زیر سایهی حاکمیت طالبان احساس تنهایی و بیپناهی میکردند.
اما امروز، با تاسف، حلقاتی از سوی همان چهرههایی که روزی گریختند و میدان را ترک کردند، در شبکههای اجتماعی به تخریب، توهین و ناسزاگویی علیه مسعود جوان رهبر جبهه مقاومت ملی افغانستان میپردازند.
در حالیکه او نیز میتوانست مانند بسیاری دیگر، در یکی از بهترین کشورهای جهان زندگی آرام و آسودهای برگزیند؛ اما نخواست مردمش را در یکی از سختترین دورههای تاریخ این سرزمین تنها بگذارد. او ماند، ایستاد و در برابر تسلیم و ذلت، ندای مقاومت سر داد و اعلان کرد که هیهات من الذله!
پس چرا به جای آنکه در کنارش بایستیم و از تلاشهایش حمایت کنیم، او را تخریب میکنیم و به ناسزاگویی میپردازیم.
آیا در آسمان تیره و تار این سرزمین، همین مقاومت تنها یکی از چراغهای نبود که همراه با همرزمانش روزنهای از امید و روشنایی ایجاد کرد؟
آیا دستاوردهای سیاسی او را نمیبینید؟ با وجود دهها لابیگری قدرتمند، امکانات گسترده و تلاشهای فراوان در کشورهای غربی، شرقی و حتی کشورهای همسایه برای عادیسازی و مشروعیتبخشی به طالبان، اگر هنوز بسیاری از مردم جهان بهگونهی کامل با طالبان کنار نیامدهاند، آیا نمیتوان بخشی از آن را نتیجهی تلاشهای سیاسی احمد مسعود و جریان مقاومت دانست؟
بیایید به جای اختلافافگنی، هیاهو و جنگهای لفظی در فیسبوک، از واقعیتهای میدان سخن بگوییم.
کسانی که هر روز در شبکههای اجتماعی غوغا میکنند و دیگران را به وابستگیهای قومی، محلی و سیاسی متهم میسازند، آیا از خود پرسیدهاند که وابستگان و نزدیکانشان کجا هستند؟ آیا همهی آنان واقعا در برابر طالبان ایستادهاند؟ آیا هیچگونه همکاری، شراکت یا منفعتی از وضعیت موجود ندارند؟
هیچ انسانی عاری از اشتباه، ضعف و کمکاری نیست. احمد مسعود نیز بدون شک مانند هر شخصیت سیاسی دیگری قابل نقد است. نقد منطقی، مستند و سازنده نهتنها بد نیست، بلکه برای هر جریان سیاسی ضروری است. اما میان نقد سازنده و تخریب، توهین و ناسزاگویی تفاوت بزرگی وجود دارد.
بیانصافی است که همهی تلاشها، ایستادگیها و هزینههایی را که احمد مسعود و همرزمانش پرداختهاند نادیده بگیریم و تنها به دنبال یافتن ضعفها و اشتباهات باشیم.
امروز افغانستان بیش از هر زمان دیگری به وحدت، درک متقابل و حمایت از صداهای آزادیخواه نیاز دارد. اگر نقدی داریم، با منطق بیان کنیم؛ اگر پیشنهادی داریم، با صداقت مطرح کنیم؛ و اگر اختلافی داریم، آن را به دشمنی و تخریب تبدیل نکنیم.
احمد مسعود مقدس نیست و نقدپذیر است؛ اما تلاشها و ایستادگیهایش نیز سزاوار انکار، تحقیر و بیحرمتی نیست.
بیایید منصف باشیم؛
نه بت بسازیم و نه بیرحمانه تخریب کنیم.
نقد کنیم، اما عادلانه؛ مخالفت کنیم، اما با احترام؛ و از حقیقت دفاع کنیم، نه از تعصب و هیاهو و یا فرمان های دستوری بخاطری تضعیف یکدیگر.
باور کنید خیلی های که امروز از بیرون لاف میزنند و مینویسند از برادران شان گرفته تا خیلی از نزدیکان و وابستگان ایشان شریک پروژه های تجارتی و خورد و نوش طالبانی اند.
پس به این همه هیاهو نه بگویید و اجازه دهید هر کس کاری خود را کند.
