طالبان دهشت افگن و دست پرورده استخباراتی در ۲۴ اسد ۱۴۰۰ با یک معامله سیاه و ننگین با آمریکا و زمینه سازی حلقات داخلی وارد کابل شدند. این گروه اشغالگر که با فرهنگ، ارزشها و زنان به عنوان نصف جامعه مشکل ذاتی دارند، دین و شریعت را دستپاک و ابزار سلطه نا مشروع شان قرار داده اند. سلام حنفی ،معاون بی صلاحیت رئیس الوزرا که صرفا به خاطر دیکور قومی آورده شده در محفلیای به مناسبت ۲۷ دلو، گفت که هیچ افغانستانی در لیست سیاه این گروه قرار ندارد، در حالیکه صدها تن از نیروهای امنیتی، زنان و فعالین مدنی در بازداشت گاههای این گروهاند، علما و روحانیون که در برابر طالب اعتراض و انتقادی میکند به بند و زنجیر کشانیده میشود. هیچ نیروی امنیتی سابق در داخل افغانستان نیست که یک بار یا دوبار به بازجویی فراخوانده نشده باشد. ورود قوای شوروی حداقل مزیتی که داشت این بود که به کمک شوروی برخی تاسیسات اقتصادی ساخته شد اما طالبان در سی سال مبارزه نا مقدس و غیر انسانی شان تاسیسات، بیمارستانها و مکاتب را منفجر کردند البته که مجاهدین نیز درین کارها دست داشتند. مداخله آمریکا حداقل سبب کمک به توسعه ودولت سازی در کشور شد و طالب به عنوان جریان مزدور و در خدمت منافع بیگانه ها، امنیت کشور را مختل کرد و سد در برابر توسعه کشور قرار گرفتند. طالب با بی شرمی با آمریکا معامله را امضا کرد که براساس آن هیچ سرباز آمریکایی را نمیکشد اما صدها سرباز و افراد ملکی را به قتل رسانید. طالب یک نیروی اشغالگر است که با کلیت افغانستان بیگانه است و آجندای بیگانه گان را در افغانستان تعقیب می کنند و هنوز روابط مردم با این گروه جاهل عادی نشده و نخواهد شد.

خیر همگانی یا منافع گروهی؟ آزمون رهبری سیاسی در افغانستان
اندیشیدن فراتر از قوم، هویت، تبار و جغرافیا، نه یک فضیلت انتزاعی، بلکه سنگبنای مشروعیت سیاسی در جوامع چندپاره است و افغانستان دقیقا در زمره



