نوشته: محمد موسی فریور
امروز ۴۶ مین سالروز قیام حماسه آفرین سوم حوت شهروندان مسلمان شهر کابل در برابر اشغالگران شوروی و مزدوران شان است .
من محصل سال سوم فاکولته حقوق و علوم سیاسی پوهنتون کابل بودم , از اشغال شوروی دو ماه هنوز نگذشته بود, کمونیست های پرچمی با بازوبند های سفید در صحن پوهنتون با چهره فاتحانه !؟ گشتزنی و خلقی های جناح تره کی در رکاب آنان شرمسارانه عرقفشانی می کردند و همه با تفنگچه های کمری و کلاشنیکوف های قاتکی مسلح بودند.
این ها اقلیت خیلی کوچک در مقابل انبوه محصلان , استادان و کارمندان پوهنتون قرار داشتند .
روز خیلی دردناک و سیاه بود !
تانک ها و زرهپوش های ارتش سرخ چهار طرف پوهنتون را محاصره کرده بودند و میل های آن به سوی پوهنتون توجیه شده بود .
مملکت عملا اشغال شده بود, پولیس نظامی روس ها به جای ترافیک ها, در چهار راهی های شهر کابل جریان ترافیک را زیر کنترول گرفته بودند !
نا امین میر غضب, توسط مهمانان فراخوانده و دوستان انترناسیونالیست خودش, شب گذشته به جهنم فرستاده شده بود و شاه شجاع ثانی از طریق یگانه تلویزبون و رادیوی دولتی عربده می کشید و آهنگ های خیلی اذیت کننده به اصطلاح اتن ملی پخش می شد .
کشور حالت وصف ناپذیر داشت و همه در غم و اندوه عمیق فرو رفته بودند !
در چنان اوضاع واحوال شهریان قهرمان کابل, شب سوم حوت سال ۱۳۵۸ بر فراز بام خانه های شان برآمده و با سر دادن نعره های الله اکبر, مراتب خشم و انزجار خود را در برابر اشغالگران سفاک و نوکران شرمناک آنان به نمایش گذاشتند.
روس ها در همان شب و روز سوم حوت دانستند که شکست خورده اند !
کمونیست ها, کابل را گهواره انقلاب شکست نا پذیر ۷ ثور می خواندند و حماسه سوم حوت , کابل را به گور کمونیست ها مبدل نمود.
پس از چاشتگاه سوم حوت, روس های و روس های داخلی از زمین و هوا به جان مردمان بی دفاع و غیر مسلح کابل افتادند و از کشته ها پشته ها ساخته و جوی های خون را در شهر جاری کردند , زندان ها و سازمان های اولیه حزبی و اتاق های دوستی افغان _شوروی؟؟؟ از مرد و زن , پیر ,جوان و کودک کابلی پر شدند و جای سوزن انداختن نبود !
پس قیام سوم حوت کابل, قلب جهاد برحق افغانستان بود !
اینکه در حق جهاد , مجاهدین فی سبیل الله و مهاجرین مظلوم ما , چه معامله های پیدا و پنهان صورت گرفت , بحث جداگانه است !
ارواح طیبه شهدای سر افراز جهاد و به ویژه شهدای حماسه سوم حوت شهریان کابل را شاد می خواهم و هرگز آن پیشامد پر افتخار تاریخی را فراموش نخواهم کرد.
