سرویس خبری گروه طالبان

توافق‌نامه اخیر میان گروه طالبان و پاکستان در دوحه، در نگاه نخست، صرفا یک سند برای پایان دادن به تنش‌های مرزی و کاهش درگیری‌ها به

هر اتفاقی که زلمی خلیل‌زاد را عصبانی کند، بی‌تردید به خیر ملت افغانستان است؛ زیرا مردی که تمام عمر خود را در خدمت طرح‌های بیگانه

در روزگاری که دروغ، تاج حقیقت را بر سر نهاده و حقیقت در پای مصلحت قربانی می‌شود، رسانه‌های موسوم به «آزاد» در افغانستان به یکی

دادگاه مردمی که در شهر مادرید اسپانیا علیه رهبران گروه طالبان برگزار شد، یکی از برجسته‌ترین و بی‌سابقه‌ترین رویدادهای دادخواهانه در دهه‌های اخیر افغانستان بود.

سخنرانی احمد مسعود در نشست جهانی «تروریسم و خشونت سیاسی» که در نیویورک، به‌مناسبت بیست‌وچهارمین سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر برگزار شد، یکی از مهم‌ترین و

طالبان نامی است که در ذهن هر افغانستانی بیدار و آگاه، تداعی‌کننده «خشونت، ظلم و تاریکی بی‌پایان» است. این گروه نه تنها یک جریان سیاسی

در روزهای اخیر، کابل بوی خفقان می‌دهد. سایه‌ی سنگین ترس و اختناق، دوباره بر شانه‌های زنان این شهر آوار شده. گروه طالبان، موج تازه‌ای از

سخنان محمود ذاکری، خطیب منصوب‌شده‌ی گروه طالبان در مسجد جامع عبدالرحمن‌خان کابل، نه تنها بازتاب دهنده‌ی دیدگاهی تنگ‌نظرانه و زن‌ستیزانه‌ی رژیم طالبان است، بلکه نمایانگر

گروه طالبان پس از تسلط مجدد بر افغانستان، با اعلام بازگشت به اصول سخت‌گیرانه شریعت، محدودیت‌های فراوانی را بر زنان افغانستان تحمیل کردند؛ محدودیت‌هایی که

در ادامه‌ی سیاست‌های سخت‌گیرانه و محدودکننده‌ی گروه طالبان بر نظام آموزشی افغانستان، ندامحمد ندیم، وزیر تحصیلات عالی این گروه، بار دیگر از اجرای آن‌چه به‌زعم