شهید و غازی نوجوان احمدسیر دره، فرزند فرمانده خنجر، در سال ۱۳۸۵ خورشیدی در یک خانواده متدین و مبارز در روستای عبدالله خیل، شهرستان دره ولایت پنجشیر چشم به جهان گشود.
احمدسیر از همان سال‌های کودکی در محیطی پرورش یافت که ایمان، غیرت، دفاع از مردم و ایستادگی در برابر ظلم، بخشی از فرهنگ خانواده و جامعه‌اش بود. او آموزش‌های ابتدایی خود را از پنج‌سالگی در مکتب ابتداییه مولوی فیض‌محمد آغاز کرد. پس از پایان دوره ابتدایی، وارد لیسه ملک مرزای شهید شد و دوره متوسطه را در همان‌جا به پایان رساند و تحصیلات دوره ثانوی را تا صنف یازدهم ادامه داد.
با بازگشت گروه طالبان به قدرت در ۲۴ اسد ۱۴۰۰، شرایط زندگی احمدسیر دگرگون شد. نوجوانی که پیش از آن در کنار درس و خانواده زندگی می‌کرد، با مشاهده وضعیت جدید افغانستان و فشار بر مردم، بیش از پیش به مبارزه علیه گروه طالبان علاقه‌مند شد. او با عزمی استوار، برای دفاع از عزت، آزادی و مردم سرزمینش سلاح برداشت و به صف مدافعان و رزمندگان مقاومت دوم پیوست.
احمدسیر هنر استفاده از کلاشینکوف، پیکا، پیکوتیف و پنج‌تیر را نزد پدرش آموخته بود. نخستین حضور جدی او در میدان نبرد به ۱۷ ثور ۱۴۰۱ بازمی‌گردد؛ زمانی که همراه با پدر و شماری از مقاومتگران، در روستای عبدالله‌خیل پنجشیر در برابر نیروهای گروه طالبان وارد نبرد شد.
پس از وارد شدن تلفات به نیروهای گروه طالبان، احمدسیر همراه با پدر و همرزمانش، مطابق دستور فرماندهان، به کوهستان عقب‌نشینی کرد. در روزهای دشوار زندگی در کوه‌ها، او تنها یک رزمنده نبود؛ بلکه برای فراهم کردن آب و غذا و دیگر نیازهای مجاهدان نیز همکاری می‌کرد.
اندکی پس از آن، خانواده احمدسیر از سوی گروه طالبان مجبور به ترک خانه و کوچ اجباری شدند. این فشارها نه‌تنها اراده او را درهم نشکست، بلکه خشم او را نسبت به گروه طالبان بیشتر و عزمش را برای ادامه مبارزه استوارتر کرد.
احمدسیر پس از سپری کردن شش شبانه‌روز در کوه‌های منجهور، بنا بر توصیه پدر، راهی کابل شد. اما مدت زیادی نگذشت که پنهانی از خانواده بیرون آمد و، با وجود آن‌که شناختی از مسیر شاهراه کابل ـ پنجشیر نداشت، با پرس‌وجو از مردم بار دیگر خود را به پدرش در کوهپایه‌های عبدالله‌خیل رساند.
آخرین نبرد
با شدت گرفتن درگیری‌ها در پنجشیر، گروه طالبان قیوم ذاکر، یکی از فرماندهان ارشد نظامی خود، را برای فرماندهی عملیات در پنجشیر و اندراب‌ها گماشتند. در روایت‌های مربوط به آن نبرد، قیوم ذاکر با اطمینان از سرکوب مقاومت سخن گفته و وعده داده بود که در مدت کوتاهی مقاومت در پنجشیر را از میان خواهد برد.
در ۱۶ سنبله ۱۴۰۱، نیروهای گروه طالبان تحت فرماندهی او با نیرویی بزرگ به قرارگاه مقاومت در عبدالله‌خیل حمله کردند. نبرد شدید آغاز شد و دو روز ادامه یافت.
در جریان همین نبرد، احمدسیر دره، نوجوانی که هنوز به سن بزرگسالی نرسیده بود، در برابر یکی از فرماندهان قدرتمند گروه طالبان ایستاد. در روایت خانواده و همرزمانش، گلوله‌ای که از سلاح احمدسیر شلیک شد، به قیوم ذاکر اصابت کرد و سرانجام او بر اثر جراحات جان باخت.
بدین‌گونه، نام احمدسیر دره با یکی از خونین‌ترین نبردهای مقاومت در پنجشیر گره خورد؛ نوجوانی که هنوز فرصت نیافته بود زندگی بزرگسالی خود را آغاز کند، اما در میدان نبرد به چهره‌ای ماندگار برای همرزمان و مردمش تبدیل شد.
احمدسیر دره را می‌توان از نوجوانانی دانست که در شرایط دشوار افغانستان، کودکی و نوجوانی خود را در میان جنگ، کوچ اجباری و مقاومت سپری کردند و سرانجام جان خویش را در راه دفاع از آرمان‌های خود از دست دادند.
قهرمانی او در روایت مقاومت، یادآور حکایت معاذ و معوذ در جنگ بدر است؛ دو نوجوانی که با وجود سن کم، در برابر دشمن قدرتمند ایستادند و نام شان در تاریخ اسلام ماندگار شد.
احمدسیر دره نیز نوجوانی از نسل مقاومت بود؛ نوجوانی که از مکتب به کوهستان رفت، از زندگی عادی به میدان نبرد مقاومت دوم قدم گذاشت و سرانجام در راهی که برای دفاع از مردم و سرزمینش برگزیده بود، به شهادت رسید.
یاد و نام شهید و غازی احمدسیر دره، نوجوان قهرمان جبهه مقاومت ملی افغانستان، گرامی و بهشت برین باد.
